??? ???

خرید کتاب خون نحس ،کتابی در زمینه کسب‌و‌کار را باهم بخوانیم.

به رادیو گوش میکردم تا ماشین شهرداری رد شود. این اتفاق یکی از جنبه های نامطلوب زندگی در بروکلین است. تلفنم زنگ خورد. صدای رادیو را کم کردم و جواب دادم. اریکا بود و ظاهر خیلی ترسیده بود. او درباره مرد داخل ماشین شاسی بلند، نشانی روی پاکت نامه و اولتیماتوم بوییس صحبت کرد. سعی کردم آرامش کنم. بله، اقرار کردم که به احتمال قوی کسی او را زیر نظر گرفته است، ولی مطمین بودم که این اتفاق به تازگی رخ داده و ترانوس هیچ مدرکی ندارد که او یکی از منابع من است. به او گفت که می خواهند خودش را لو بدهد. آنها بلوف می زدند. از او خواستم به نامه توجهی نکند و مثله به کارش ادامه دهد. از صدایش مشخص بود که هنوز وحشت زده است؛ ولی توصیه ام را قبول کرد

روز بعد، ایمیلی از دکتر سوندن در فونیکس دریافت کردم. نماینده فروش ترانوس به دفترش رفته بود تا به او بگوید رئیس شرکت ، سانی بلوانی، در فونیکس است و می خواهد او را ببیند. با رد دعوتش نماینده عصبانی شده بود و گفته بود که این کار عواقب بدی خواهد داشت. باورم نمی شد. درپی منابع محرمانه رفتن یک چیز بود، اما تهدید پزشکی که در این پرونده با من صحبت کرده بود خلاف عرف محسوب می شد. ایمیلی به هدر کینگ فرستادم و گفتم که از حضور نماینده فروش در مطب دکتر سوندن خبردارم و اگر بشنوم چنین اتفاقاتی باز هم تکرار شده است، آنها را لایق انتشار خبر می دانم و در گزارشم از آنها اسم خواهم برد. کینگ گفت که نماینده هیچ کار اشتباهی نکرده است.

به جای عقب نشینی، ترانوس کار را بدتر کرد. چند روز بعد، بویس نامه دوم را به روزنامه فرستاد. برعکس نامه اول که تنها ۲ صفحه بود، این نامه ۲۳ صفحه بود و به وضوح تهدید می کرد که اگر گزارشی به منظور بدنام کردن ترانوس با افشای هریک از رازهای تجاری اش منتشر کنیم، از ما شکایت خواهند کرد. بخش زیادی از نامه فقط به شرافت خبرنگاری من خدشه وارد کرده بود. بویس نوشته بود که در دوران خبرنگاریام، «عدالت، بی طرفی یا انصاف را رعایت نکرده ام و در عوض با تمام وجود « داستان مغرضانه و کذبی» نوشته‌ام.

مدرک اصلی او برای ادعایش، اظهارات امضاشده ای بود که ترانوس از دو پزشک دیگری که با آنها صحبت کرده بودم، گرفته بود. آن پزشکها ادعا کرده بودند من حرف هایشان را به گونه دیگری جلوه داده ام و به آنها نگفته ام که بناست از آن اطلاعات در مطلبی چاپی استفاده شود. این پزشکان لارن بیردسلی و سامان رضایی از مطب اسکاتزدیل بودند. .در حقیقت، نمی خواستم از پرونده بیمار پیشنهادی دکتربيردسلي و رضایی استفاده کنم. زیرا گزارش دسته دوم داده بودند. آن بیمار تحت معالجه پزشک دیگری در مطب آنها بود که حاضر به صحبت با من نشده بود. ولی اگرچه اظهارات امضاشده آنها به هیچ وجه گزارش مرا تضعیف نمیکرد احتمال تسلیم آنها در برابر فشار شرکت مرا نگران کرده بود.

خون نحس را بخوانیم.قسمتی از کتاب:

کینگ در ادامه، تایلر را جوان و نالایق دانست و گفت که سایر منابع من نیز کارمندان ناراضی سابق بوده اند که به همان اندازه نامطمئن هستند. مایک حرف هایش را قطع کرد. او مؤدبانه قاطعانه گفت که ما قرار نیست منابع محرمانه را افشا کنیم و ترانوس نباید تصور کند که هویت آن را می داند.

بویس برای اولین بار وارد بحث شده. در حالی که نقش پلیس خوب را در کنار نقش پلیس بد کینگ بازی می‌کرد. این وکیل کارکشته ۷۴ساله با ملایمت گفت: «فقط می خواهیم این روند را مرحله به مو طی کنیم تا ببینید که در ترانوس داستانی وجود ندارد.»

با ابروهای پرپشت و موی سفید کم پشتش، مثل پدربزرگی بود که می کوشد فرزندانش را آشتی دهد. ابتدا پیشنهاد کردم به پرسش های ارسالی ام پاسخ دهند. ولی قبل از اینکه فرصتی سؤال اول را بخوانم، کینگ دوباره پرخاش کرد و هشدار تندوتیزی داد: ما راضی به انتشار رازهای تجاری مان نیستیم

چند دقیقه از جلسه گذشته بود که فهمیدم راهکار اصلی او این است که ما را بترساند. بنابراین تصمیم گرفتم به او بگویم که روشش کارساز نخواهد بود. در جوابش گفتم: «ما هم حاضر نیستیم حقوق روزنامه نگاری مان را نادیده بگیریم.»

واکنش من اثر مطلوبی داشت: او آرام تر شد. سپس یک به یک سؤالاتم را بررسی کردیم و قرار بود دنیل بانگ، به عنوان تنها مسئول حاضر ترانوس، به آنها پاسخ بگوید. ولی کمی بعد دوباره با مشکل مواجه شدیم.

پس از اینکه بانگ اعتراف کرد ترانوس مالک دستگاه های تجاری آنالیز خون است و به ادعای او، شرکت از آنها تنها برای مقایسه استفاده می کند، نه اعلام نتایج آزمایش بیماران، از او پرسیدم که آیا یکی از آنها ای دی ویا زیمنس است یا خیر. او نظری نداد و به رازهای تجاری اشاره کرد. سپس پرسیدم آیا ترانوس در آزمایش نمونه های کوچک خون سرانگشت، از ایدیوپای زیمنس با پروتکل رقیق سازی خاصی استفاده کرده است. او دوباره از بند رازهای تجاری برای پاسخ نگفتن به سؤال استفاده کرد، ولی اعتراف کرد که رقیق سازی نمونه های خون در صنعت آزمایشگاهی، طبیعی است.

از آن به بعد، گفت وگو در دور باطل افتاد. گفتم این پرسش ها اساس گزارش من هستند و اکران ها حاضر به پاسخ گویی نیستند، این جلسه چه فایده ای دارد؟ بویس گفت که می خواهند کمک کنند؛ ولی به شرطی روش های ترانوس را افشا می کنند که توافق عدم افشا را امضا کنیم. به گفته او، کوئست و البكورپ به دنبال این بودند که به هر قیمتی، از جمله جاسوسی صنعتی، این رازها را کشف کنند.

وقتی بر پاسخهای اساسی تر تمرکز کردم، پویس عصبانی شد. چهره اش دیگر چهره دوستانه ان پدربزرگ نبود. او در حالت عصبانیت، دندان هایش را مثل خرس گریزلی نشان داد. با خودم فکر کردم این همان دیوید بویس است که در دادگاه ، وحشت به جان دشمنانش می اندازد.

قسمتی از کتاب خون نحس برآیند را می‌خوانیم.

الیزابت با رؤیای به کارگیری اصول نانو و ریزفناوری برای تشخیص بیماری ها و همچنین انرژی سرشارش، دریپرو پالمیری را تحت تاثیر قرار داد. در سندی ۲۶ صفحه ای، الیزابت برای سرمایه گذاران به توصیف برچسبی پرداخته بود که خون را با استفاده از یک سری ریزسوزن ها، بدون ایجاد درد. از زیر پوست بیرون می کشید. برچسب که در این سند با عنوان تراپچ از آن یاد شده بود، حاوی حسگر ریزتراشه ای بود که خون را آزمایش می کرد و درباره میزان داروی تزریقی لازم تصمیمی فرایندی می گرفت . همچنین این حسگر اطلاعات خوانده شده را به پزشک معالج بیمار ارسال می کرد. این سند شامل طرحی رنگی از برچسب و اجزای مختلف آن بود.

البته همه مجاب نمی شدند. الیزابت صبح یکی از روزهای جولای ۲۰۰۴ با مسئولان شرکت مدونچر اسوسیتز ملاقات کرد. این شرکت یک شرکت سرمایه گذاری خطرپذیر بود که در حوزه فناوری های پزشکی فعالیت می کرد. الیزابت در آن طرف میز کنفرانس در مقابل پنج نفر از شرکای شرکت نشسته بود و به سرعت و با کلماتی شکوهمندانه درباره توان بالقوه فناوری ابداعی اش در ایجاد تحولی بشری صحبت میکرد. وقتی شرکای شرکت مدونچر تقاضای جزئیات دقیق تری درباره سامانه ریزتراشه ابداعی او و تفاوت آن با دستگاه توسعه یافته و تجاری سازی شده شرکت ایکسیس کرده بودند، الیزابت دست پاچه شده و فضای جلسه به سرعت متشنج شده بود. او پس از ناکامی در پاسخ گویی به پرسش های فنی شرکا، بعد از یک ساعت، با اوقات تلخی جلسه را ترک کرده بود.

شرکت مدونچراسوسیتز تنها شرکت سرمایه گذاری خطرپذیری نبود که درخواست الیزابت نوزده ساله و ترک تحصیل کرده را رد می کرد؛ اما هیچ کدام از این موانع سد راه الیزابت نشدند. او تا انتهای سال ۲۰۰۴، در مجموع حدود ۶ میلیون دلار از پول سرمایه گذاران را در چنته داشت. او علاوه بر دریپرو پالمیری، توانست از منابع دیگری هم تأمین سرمایه کند. یکی از این منابع، سرمایه گذار خطرپذیر سال خورده ای به نام جان برایان و دیگری استفن ال. فینبرگه بود. فینبرگ سرمایه گذار املاک و مستغلات و داراییهای خصوصی و همچنین عضو هیئت امنای مرکز سرطان ام.دی. اندرسون بود. الیزابت همچنین توانست یکی از هم دانشگاهی هایش در استنفورد به نام مایکل چنگ را متقاعد به سرمایه گذاری کند. خانواده او در تایوان شرکتی چندین میلیارد دلاری را رهبری می کردند که هدفش توزيع دستگاههای پیشرفته بود. چندین عضو خانواده هولمز، شامل خواهرنوئل هولمز و الیزابت دیتزهم در شرکت سهیم شدند.